شاكه و خان منصور طلايه داران شعر كردي1

شاکه ی بولی که اسم اصلی او گویا شاکرم و اصالتا از مردم دهستان بولی(روستای پاقلعه) بخش ارکوازی ایلام بوده است به همراهی خان منصور ایوانی( از خوانین ایوان در عهد والیان) از شاعران قدیمی دیار سرفرازمان ایلام هستند که در سالهای ۱۱۰۵-۱۱۹۵ می زیسته اند و علی رغم اطلاعات اندکی که از  زندگی ایشان در دست است و متأسفانه با شاعران دیگری از کرمانشاه وکُردستان یکی پنداشته شده اند*٬ از شاعران برجسته ی شعر کُردی گویش جنوبی به شمار می آیندکه زندگی و اشعار آنها پس از چند سده ورد زبان کُردزبانان وبه ویژه کُردان ایلام بوده است.

ادامه نوشته

معرفی غلام رضا ارکوازی یکی از شاعران بزرگ کرد زبان

 

يا سولتان ته‌خت يا شاي نه‌جه‌ف مال

يا زات  قودره‌ت  بي مسل و مسال

يا  مه‌حره‌م   راز بيناي   زولجه‌لال

روه ي   سه‌لمان  يا   علي    هاوار

يا والي نه مولك عه‌ره‌ب و عه‌جه‌م

يا مولود ئيجاد كه‌عبه‌ي موعه‌زه‌م

يا ئه‌نوار سولب  حه‌زره‌ت   ئاده‌م

يارووح  ره‌وان عيسي  بن  مريم

يا موشكل  ‌گشاي ئاشكار و غايب

يا   نادعلي    مه‌زهه‌ر     عجائب

يا علي  عمران  بن      ئه‌بي‌تالب

يا شير خودا  وه دشمن  غائب

 

ادامه نوشته

شعری از عبدالجبار کاکائی شاعر ایلامی

 

وطن پرنده ها

اي ستاده اي

 

 بي باران و بوسه

 

بي تپش گنجشكي در سينه

 

 بي صدا و خاموش

 

دوستت دارم و يكريز مي بارم

 

 بر شوره زار چترها و كلاها

 

بر عطر ها و پلاكها

 

بر ترانه هاي باقيمانده در طعم خاك

 

 بي پرنده ترين درختم

 

 بي ستاره ترين آسمان

 

 دوستت دارم و مي بارم

 

 بر لبان تو كه آشيانة بوسه بود و لبخند

 

 با ياقوت گوشواره هايت

 

از آن عقيق گمشده بگو

 

در بركه هاي كوچك زمين به جستجوي تو ام

 

آه پرنده پوش رنگين كمان من ، گل گيسويت ماه نقره اي ، رد ابرويت عصارة شب ، به من

 

نگاه كن با چشمي كه كمين گاه آهوان است .  

 

 

دوس دارم پرنده ای تو سرزمین تو باشم

رودرختی کهنه امّا رو زمین تو باشم

 

وقتی ماهُ می بینم عابر نقره پوش دشت

وقتی آفتاب می زنه سایه نشین تو باشم

 

تو با گنبدای  نیلو فری آواز بخونی

منم از کبو ترای کمترین تو باشم

 

دم سقا خونه ها شمعای نذری بیارم

پای آتشکده ها چله نشین تو باشم

 

زیر آسمون درخت سبز باغ من باشی

منم از شکوفه های نازنین تو باشم

 

تا شفا بگیرن از ضریح نورانی تو

روی انگشتریا نقش نگین تو با شم

 

منُ بسپر به شهیدای خودت که دوس دارم

اگه دنیا بذاره کشته ی دین تو با شم

 

مرز آسمونی من وطن پرنده ها

دوس دارم پرنده ای تو سرزمین تو باشم